Kamera karşısına geçmesinin üzerinden şimdi yalnızca 6 yıl geçmiş olsa da, Sümeyye Aydoğan’ın yolu güya daha uzun bir kıssaya aitmiş hissi uyandırıyor. Ekrandaki varlığı kadar, o varlığın gerisindeki niyet biçimi de dikkat cazip: hislerini saklamayan ancak onları yönetmeyi öğrenmiş, hayal kurmaktan asla vazgeçmeyen, kendi ritmini yanlışsız tanıyan bir genç bayan. Oyunculuk, müzik, dans, yazı ve fotoğraf… Hepsi onun kendini tabir etme lisanının farklı aksanları. O ise tüm bunların ortasında, ayaklarını yere daima daha sağlam basmaya çalışarak zarafetle duruyor. Sümeyye’yi Messika’nın ikonik Move koleksiyonunun geçmiş, artık ve gelecek ortasında akıp giden çizgisinde özgürce hareket ederken izliyoruz.

Evvel hayatımızı hızlandırdık, artık ise yavaşlamanın yollarını arıyoruz. Yeni kuşak yeterli hayat anlayışlarından “slow dopamine”, küçük fakat şuurlu seçimlerle beynimizin ödül sistemine daha istikrarlı yaklaşmanın yollarını arıyor.

Versailles hiçbir vakit nitekim yok olmadı, sırf biçim değiştirdi. Bugün onu bazen bir Chanel couture silüetinde, bazen Sofia Coppola’nın pastel cihanında, bazen bir drag performansında ya da TikTok’un “coquette” estetiğinde görüyoruz.

Moda ile spor ortasındaki sonlar gitgide silikleşiyor. Geçtiğimiz günlerde Gucci’nin yeni Formula 1 sponsorluğunu duyurmasının akabinde hafta sonu da Louis Vuitton, Monaco Grand Prix’si ile bir işbirliğine imza attı.

Bugünün lüks anlayışı sabitlikten değil, hareket özgürlüğünden besleniyor. Bavula sığan ancak karakter taşıyan kesimler, güneşe, rüzgârave değişen coğrafyalara ahenk sağlayan katmanlar… Yeni dönemde moda, kentli disiplinini biraz gevşetip vakitsiz bir zarafete alan açıyor.